Jack Pot
Synopsis 'Hé Gek, kom terug!'
Jack woont in Groningen en twijfelt, voornamelijk vanuit het verlangen om een deugdzaam mens te zijn. Vol eerlijkheid en grapjes neemt hij je mee in een week van zijn leven. Samen met Hamer, zijn beste vriend, dwaalt hij af in drank, een roadtrip en filosofische gedachten. Hij ontmoet een potentiële nieuwe liefde, maar heeft moeite met afscheid nemen van de oude. Hij stelt je voor aan Monkie, Kornuit en Road Runner, om vervolgens bij de Wereld Draait Door een app-idee te lanceren. Want er is geneukt! Jack droomt ervan om schrijver te zijn, maar kijkt op tegen Buwkowski en Brusselmans.
In 2016 rondde ik mijn eerste boek af, getiteld –
‘Hé Gek, kom terug!’
Een autobiografisch fictief boek. Ik ben er tevreden mee omdat hij makkelijk wegleest, met grapjes en alles.
Hoofdstuk 1 - De koffiezaak
‘Jongeman, wees eens eerlijk tegenover ons. Wij, als luisterende schavuiten, geloven onze rood gloeiende oren niet. Werd er nu nog “geneukt”, zoals het volk het vrijpostig benoemt, of liep u met blauwe ballen het ochtendgloren tegemoet?’
‘H h h h hé laa lala…’
‘Ja, maak je verhaal eens af!’ viel ik Kornuit bij.
‘M ma ma maar ik…’
‘Vrienden, de man stottert! Hem het vuur aan de schenen leggen, zal hem niet sneller doen praten.’
Road Runner had gelijk besefte ik.
‘I i i i i IK…’
‘Maar ons uur is bijna voorbij, en ze gaan zo sluiten!’ wierp Kornuit als excuus naar voren. ‘Dit verhaal moet een einde kennen! Een week wachten word mij teveel!’ Hij keek Runner met opgeworpen handen en een verexcuserend gezicht aan. Alsof het zijn tweede interruptie ook rechtvaardigde.
‘IK HEB GENEUKT!’
Er viel een stilte om ons heen. Slechts de achtergrondmuziek van de koffiezaak was te horen. Er viel ook een kopje uit de handen van Annelie, het leuke barmeisje. Ze staarde even met open mond naar Hamer. Alsof haar oren opzienbarend nieuws te horen hadden gekregen.
‘WHOOHOO!’ Kornuit joelde het uit. Hij begon te klappen voor Hamer. Hij stond op uit zijn lederen fauteuil, zette zijn ovatie voort en betrok de overgebleven klanten met opruiende gebaren. Als een sporter die het publiek op de tribunes ophitste. Het publiek in de koffiezaak wist zich eerst geen houding te geven. Hamer had hun aandacht getrokken, als er geneukt wordt, is iedereen plotsklaps geïnteresseerd. De rol die Kornuit ze echter bedeelde, verraste ze. Een jongen die twee tafels verderop zat, trotseerde als eerste de dagelijkse schroom. Hij joelde en klapte met Kornuit mee. Het meisje aan zijn tafel barstte ook van enthousiasme en floot op haar vingers. Kornuit, gestimuleerd door zijn aanhangers, richtte zijn aandacht op het gapende publiek. Niemand wist wat hem overkwam. Was dit gepast? Wat zegt de etiquette hierover? “Ik ben dit niet gewend. Klappen, joelen en luidruchtig zijn in een openbare gelegenheid?” Je kon de gedachten van de mensen lezen. Ikzelf stond al te klappen sinds Kornuit staand zijn ovatie voortzette. Road Runner zat tussen Monkie en Hamer op de lederen bank in. Hij genoot zichtbaar. De rimpels op zijn gezicht versterkten zijn guitige blik. De blossen rood, de tanden bloot. Monkie zei zoals gewoonlijk niets. Doch een brede glimlach met gesloten lippen verraadde zijn gemoed. Ondertussen had Kornuit de stille klanten met succes bespeeld, zelfs de netjes geklede man had staan klappen. Iedereen stond, klapte en joelde op zijn of haar manier enthousiast voor Hamer. Kornuit en ik keken elkaar glimlachend aan. We draaiden ons om naar de bank met onze drie vrienden. Hamer links, Road Runner in het midden en Monkie rechts. Runner en Monkie zaten er nog steeds zo bij. Monkie tikte zelfs zachtjes met zijn voet op de ‘1-2 1-2 maat’ van het gescandeer (men scandeerde ritmisch Hamer zijn naam, welke Kornuit zo vriendelijk had voorgezongen). Runner zwaaide met zijn armen in de lucht heen en weer. Voor het eerst richtte ik mij bewust op Hamer. De jongen leek met stomheid geslagen.